بیانیه جلالتمآب دکتور عبدالله عبدالله رییس اجراییه جمهوری اسلامی افغانستان در دومين نشست روند کابل برای صلح و همکاری

(۲۸ فبروری ۲۰۱۸)

جلالتمآبان، آقایان و خانم‌ها!

خرسندم بعد از اشتراک در یک برنامه فشرده در سازمان ملل در ژنیو به موقع در نشست دوم روند کابل که به بحث صلح و همکاری امنیتی در افغانستان اختصاص دارد اشتراک می‌کنم.

چنان‌که امروز در صحبت‌های جلالتمآب رییس جمهور تذکر رفت٬ دست یافتن به صلح و همکاری‌های امنیتی یکی از خواست‌های عمده‌ی مردم افغانستان را برای دست‌یافتن به صلح برای خود٬ فامیل٬ جامعه و برای کشور و همچنان هدف ملی ما را برای استقرار یک صلح عادلانه٬ با اعتبار و دوام‌دار بعد از سال‌ها جنگ٬ بیجایی و ویرانی شکل می‌دهد.

این‌که تمام سخنرانان در جریان صحبت‌های خود در جریان روز دیدگاه‌های سازنده و ارزیابی‌های واقع‌گرای خود را در باره‌ی وضعیت در افغانستان و در سطح بین‌المللی ابرازداشتند و خواهان اقدامات جدی برای مبارزه با دهشت‌افگنی شدند مایه‌ی خرسندی ما است.

از شما به خاطر حضور و مشارکت فعال‌تان تشکر می‌کنم و از دیدگاه‌ها و توصیه‌هایی‌که شما با جانب افغانستان در میان گذاشتید قدردانی می‌نمایم. این روند یک حرکت دوجانبه برای تبادل دیدگاه‌هاو توصیه‌ها است و کامیابی آن بستگی به یافتن مواضع مشترک برای دست یافتن به دیدگاه‌ها و سیاست‌های موثر دارد.

این روند همچنان چندجانبه است٬ چون قضیه‌ی افغانستان نه یک قضیه داخلی محض است و نه یک قضیه کاملا بیرونی. وظیفه‌ی شهروندان این کشور٬ بدون در نظرداشت وابستگی‌های آنان٬ این است تا بر اختلافات٬ نارضایتی‌ها و آرزوهایی خود کنار بیایند و چشم‌انداز مشترکی را ترسیم نمایند که به یک دیدگاه ملی تبدیل گردد.

در نشستی در ژنو دیروز در صحبت‌هایم به جمعی از متخصصان گفتم که کارشناسان در باره‌ی انگیزه‌‌های چهل سال جنگ در افغانستان دیدگاه‌های مختلفی دارند. عده‌ای می‌گویند دلیل موقعیت جغرافیایی افغانستان است٬ عده‌ای تغییر توجه و رقابت‌ها میان منافع جیو-سیاسی و جیو-استراتیژیک را ملامت می‌کنند و عده‌ای رابطه‌ی افغانستان با نظام دولتی را عامل این بحران تلقی می‌نمایند.

من به این باورم که این عوامل در خلق و تداوم بحران هر یک به نوبه‌ی خود سهم دارند. ولی یکی از عوامل پیچیده استفاده از خشونت و تروریزم به عنوان سلاح و ابزار در سیاست خارجی و امنیتی است. این پدیده باید بیش‌تر از این نادیده گرفته نشود. به این دلیل رسیدگی به این قضیه و این چالش بیش‌تر از یک‌طرف و کشورهای منطقه را در برمی‌گیرد. با توجه با همین زمینه است که ما و شما در صدد یافتن راه‌های نو و ابزارهای تازه برای دست یافتن به اهداف خود به شیوه‌ای هستیم که صلح و امنیت را با حمایت همه جانبه و بدون حساس ساختن شخصیت‌های دخیل در قضیه یا ضربه زدن به منافع حیاتی شخصیت‌ها و جریان‌های ذینفع٬ تأمین نماییم.

در عین زمان ما به هیچ‌صورت نمی‌توانیم این واقعیت را فراموش کنیم که ما میثاق ۱۵ ساله‌ای با مردم افغانستان داریم که با احترام به تعدد فرهنگی و سنن در متن جامعه از برقراری یک جمهوری اسلامی به اساس راهنمودهای قانون اساسی اطمینان می‌دهد و حقوق اساسی انسانی و دموکراتیک را با یک زندگی بهتر تضمین می‌کند.

این روحیه‌ای این میثاق مستحکم و استوار است٬ ولی بحث‌های صلح‌آمیز و مشروع تعدیل و تغییر این میثاق نیز تحت شرایط ویژه‌ای در خود این میثاق بیان گردیده است.

خانم‌ها و آقایان!

بحث دیگر این نشست همکاری است. ما در طی‌ سالیان گذشته فراگرفتیم که اراده‌ی سیاسی بر همکاری سبقت دارد. چگونه می‌توانیم به این مرحله برسیم؟ اگر قرار است همکاری مشترک٬ ما را در این مسیر یاری نماید٬ این سوال را باید کسانی‌که چنین اراده‌ای نداشتند یا به عنوان مخرب عمل کردند٬ پاسخ دهند.

همکاری بین‌المللی وقتی به اساس قوانین و نارم‌های بین‌المللی به شمول احترام به حاکمیت ملی٬ برابری و عدم مداخله٬ صورت گیرد٬ یک اصل بنیادی برای پیش‌رفت است. همکاری‌های بین‌المللی می‌تواند شیوه‌های مختلفی داشته باشد و بازیگران متعددی را در برگیرد. قطعنامه‌های مربوط شورای امنیت سازمان ملل در این عرصه نباید نادیده گرفته شوند٬ به ویژه در بخش همکاری دولت‌های ملی در مبارزه با دهشت‌افگنی.

افغانستان در ۲۵ سال گذشته میانجیگری‌های منطقه‌ای و بین‌المللی مختلفی را برای دست یافتن به صلح تجربه کرده است. اما این تلاش‌ها تا هنوز نتیجه‌ای نداده اند٬ ولی این به معنای عدم درک نیاز به صلح و تلاش در این راستا نیست.

مردم افغانستان٬ مردم ملکی و قوای شجاع مسلح٬ در مبارزه با تروریزم قربانی های سنگینی می پردازند. ما در واقع دولتی هستیم که در خط اول جنگ علیه انواع مختلفی از سازمان‌ها و جریان‌های تروریستی که می‌خواهند افغانستان را بی‌ثبات سازند و از اینجا به عنوان پایگاه برای عملیات‌های خود علیه دیگران استفاده نمایند٬ قرارداریم.

برای دوستان و همسایگان خود در منطقه می‌گوییم: ما گزین‌های جز کار مشترک٬ تبادله معلومات استخباراتی٬ همآهنگی و اقدام عملی علیه تروریزم در وقت نیاز٬ بدون در نظرداشت وابستگی‌ها و انگیزه‌های آنان٬ نداریم.

ما از اعلان حمایت جامعه جهانی و محکوم کردن عملیات‌های انتحاری توسط تروریست‌های خشونتگرا که باعث تلفات مردم ملکی می‌گردد استقبال می‌کنیم.

اما تنها محکوم کردن کافی نیست. ما نیازمند استفاده بهتر از قوانین بین‌المللی و قوانین انسانی و نارم‌هایی پذیرفته شده هستیم تا جنایتکاران و عاملان این جرایم را در هرجایی که هستند و هرکی هستند محاکمه و مجازات نماییم.

ما به فراهم ساختن حمایت و امنیت بهتر در شهرها٬ ولسوالی‌ها و قریه‌ها و در هرجایی‌که حضور ما ممکن است متعهد هستیم.

ما متفق‌القول هستیم که بدون یک روند فراگیر و همه شمول سیاسی نمی‌توانیم به اهداف امنیتی خود دست یابیم. اگر ما مدعی هستیم که از گذشته آموخته‌ایم٬ باید به صورت واضح قضیه‌ی پناهگاه‌ها و زیرساختارهای تروریست‌ها را در هرجایی که هستند زیرنظر داشته باشیم.

دوستان گرانقدر!

روند کابل تلاش می‌کند اهداف متعددی را به دست آورد. درحالی‌که ما خشونت و تروریزم بین‌المللی را محکوم می‌کنیم به احترام و دفاع از حقوق اساسی مردم خود٬ به شمول زنان و اطفال٬ متعهد و پابندهستیم. وظیفه حکومت است تا این روند و تلاش‌ها را در سطح ملی٬ منطقه‌ای و بین‌المللی مدیریت نماید.

ما از حمایت‌تان٬ درحالی‌که می‌خواهیم مشترکا برای به دست آوردن و تحقق اهداف خود تلاش کنیم٬ استقبال می‌نماییم.

ما آماده هستیم به صورت مستقیم بدون شرط و شرایط یا تهدید به خشونت حرف بزنیم. پیام ما واضح و روشن است. ما به صحبت و مذاکره با طالبان به اساس یک برنامه واقع‌بینانه مصالحه که به قضایای مورد اختلاف میان ما یا به قضایایی که باعث جنگ اند٬ بپردازد٬ پابندهستیم. ما طرفدار یک صلح با اعتبار و عودت عزتمندانه شهروندان افغانستان به کشور خودشان هستیم.

یکبار دیگر از دوستان افغانستان در جامعه‌ی بینالمللی به خاطر حمایت همیشگی‌شان از روند صلح و ثبات در افغانستان تشکر می‌کنم. نقش شما حیاتی است. در عین زمان ما به مردم افغانستان تعهد می‌سپاریم که در هر مذاکره‌ای حقوق و حضور زنان را محترم می‌شماریم و از امنیت و دستاورها وآرزوی آنان برای دست یافتن به یک جامعه‌ی عادل و صلح با اعتبار به هیچ صورت چشم پوشی نمی‌کنیم.

تشکر